KARANLIĞIN İÇİNDEN …

    Hayat bir yerden sonra ağır geliyor iÅŸte… Ne bir umut kalıyor gidenlerden geriye ne de kendini  avutabileceÄŸin bir gülümseme.

     Var olanlarla yetinmeyi öğreniyorsun, kaybettiklerini anlayınca!

     Åžehrin sessiz sokaklarında saatlerce bağırıp aÄŸlıyorsun ve yine aynı sessizliÄŸe mahkum ediyorsun   kendini.Aynaya her bakışında gözlerindeki hüzün asla tamir edemeyeceÄŸin yaralar açar yüreÄŸinde…! Hiç dinmeyecek , dinse de mutluluk getirmeyecek yaÄŸmurlara bırakırsın bazen kendini. Sonra… Sonra ertelemeyi öğrenirsin birçok ÅŸeyi.  Hayallerini hep yarınları düşünerek kurarsın, bugünü de hep sonraya bırakırsın. Ä°deallerin hiç gerçekleÅŸmeyecek kadar uzak gelir. Korkarsın…  Küçücük bir bebekten daha korunmasız, daha çaresiz hissedersin kendini. Ãœrkütür bu yalnızlık…  Ve zaman akıp gittikçe ya alışırsın ya da sadece kendini kandırırsın. Tekdüze giden hayatını sebebini bilmediÄŸin birsürü ÅŸeyle renklendirmeye çalışırsın. Ama indiÄŸin o mutsuzluk treni hep aynı gara mutsuzluk bırakır. Sana inatla… Åžarkılar sanki hep sana seslenir ve sanki hüzünlü ÅŸiirlerin hepsi seni anlatır. Hiç gelmeyecek mektuplar için postacıyı beklersin… ‘’BELKİ’’ dersin hep. Ama olmaz iÅŸte… YüreÄŸinde taa derinlerde yine o bildik hüzün ….